garip bir şekilde fark ettim bugün bana olduğun desteği.. o kadar yanımdasın ki ve ben o kadar tahammül edilmezim ki çoğu zaman! yanımda olman bile farklı yapıyor seni.. ben ki, sinir-stres hallerimdeyken çevremdeki herkesi bencilce iten insan, nolursa olsun gitmemene, en yakın arkadaşlarım hatta ailem bile benim çekilmez olduğum konusunda fikir birliği yapmışken, senin 'sana istediğini vermicem' demene o an kabul etmesem bile, normale döndüğümde aşık olduğumu fark ediyorum.
sana aşık değilim ben artık, onu da biliyorum ve bu yavaş yavaş önemini kaybediyor gözümde. ya da görmezden gelebiliyorum rahatça, bilmiyorum.
sen bu kadar sağlam durduğun için ben bu kadar güvende hissediyorum kendimi belki de. o kadar kararlı atıyorsun ki adımlarını, ben de geliyorum peşinden.
belli edemiyorum ama hiçbir zaman seni şu ankinden daha az seviyor olmicam, onu biliyorum. ve seni ne kadar seversem seveyim, hiç bir zaman yetişemicem senin sevgine bunu da kabullendim artık.
oluruna bıraktım. biz senle hiçbir zaman kötü birşey yapmayız nasılsa ;)

kısa kesicem, bunları yazdığım için de şaşkınım zaten.
hadi bakalım.