dört yılın sonunda zar zor kuvuşmadık mı? kimseye anlatmadıklarını kimseye söylemediklerini en içten bir şekilde bana söylemedin mi? ilk defa benimle paylaşmadın mı tüm sorunlarını? şimdi gelmiş benden zaman istiyorsun. çok kötü bunalımdaymışsın. gerekçen bu mu? senin en kötü hallerini ben çekmedim mi?

kendi kafanda yarattığın o küçük dünyanın dışına sadece benim için çıkmıştın halbuki. ben çıkarmıştım seni o yalnızlık dünyasından. şimdi geri döndün o dünyana. bir kuyuya kapattın hem de kendini. kör ve karanlık bir kuyuya. sana her zaman yardım ettim. şimdi neden kaçıyorsun benden? orada yalnızlıktan korkacaksın biliyorum. bunu sen de biliyorsun. ve bana sadece zaman istiyorum diyorsun. biliyorum böyle bir cümlenin altında yatan gizli düşünceleri. bana yalan söylemeyeceğini de biliyorum. ama neden böyle yaptın? anlatsaydın yine ne olduysa.. ben seni dinlerim bilirsin. yardım da ederim. daha doğrusu ederdim.

bana geri döndüğünde beni eskisi gibi bulamazsın. bana geri döndüğünde sana güvenmemi bekleme. seni çok seviyorum. hem de çok ama kaybettin.. bu oyunu sen kazanmış gibi görünsen de kaybettin. ablanla konuştuğumda iyi dedi senin için. iyi olduğun için mi zaman istedin benden. zamanı boşa harcayamam. kusura bakma. seni çok sevsem de istediğin bu zamanı benden götüremezsin. dört yılımı aldın zaten. bu belirsizlik içindeki zamanımı da alamazsın. bunlar sana söyleyeceğim son şeyler. bir daha benden tek kelime bile duymayacaksın. sen arayana kadar ne olursa olsun aramayacağım seni.

son kişi sendin benden zaman isteyecek. çünkü herşeyini biliyorum. ne olabilir ki senin yalnız kalmanı gerektircek? baban geldiğinde aklına bana sığındın. benimle paylaştın sadece babanla olanları ve babanın nasıl öldüğünü. daha büyük nasıl bir sorunun olabilir ki? bunlara cevap bulamıyorum işte. o yüzden kaybettin diyorum. şimdi bana nasıl bie bahaneyle gelirsin bilmiyoum ama verdiğim bir ay yetti benim bu kararı vermeme. gelme bana geri. seni çok sevsem de gelme. inanmıyorum artık sana. inanamıyorum..