demeseydin, bu yazıyı yorumsuz yayınladığını düşünecektim. Fakat görüyorum ki kabullenilmiş, sineye çekilmiş, benimsenmiş; zira ardından "makul" kelimesiyle beraber izah edilmiş.

Ne dünyadaki tüm kadınların çocuk istemesi, ne de tüm erkeklerin yerleşik olmayan yaşam biçimine özlemi olduğu savlarına katılmıyorum.

"Tüm erkekler" "Tüm kadınlar" "Tüm insanlar" "En sevdiğin" "En güzel" "En çirkin" "Herkes" "Hep yapıyorsun!" "En .."

Çok genel şeyler bunlar. Çoğu zaman kapalı yaklaşımlara işaret ediyor.

kadınların da "beğenileri" ve "beklentileri" var... Bence erkek ve kadının beğenilerinin örtüştüğü noktada beklentileri; beklentilerinin örtüştüğü noktada da beğenleri uyuşmuyor...

Bana kalırsa, kadın yazıda anlatıldığı gibi erkeğe göre biraz daha sahiplenmeci... Beğendiği erkeği biraz fazla beklentileriyle sarmalıyor... Bununla birlikte erkek daha az bağlayıcı... Kendi bağlılık güdüsü tatmin olduktan sonra, artık buna önem vermemeye başlıyor...

Dolayısıyla -dışarıdan- kadınların erkeklere karşı tavrı daha istikrarlı bir görünüm sergilemekte...

Tabii ki bunlar şahsi görüşler ve tabii ki bunlar "hepsi" "tümü" ve "herzaman" kelimeleriyle koşullandırılmadı... Sadece görüş...

"-Şimdi de kadın-erkek ayrımcılığına mı dadandın?...
-Burada ayrımcılık değil bazı tespitlerin ele alınması sözkonusu...
-Aman da aman... Ne laflar da bilirmiş...
-Bi git yaa..."

yakalım?

ilgili bazi eklemeler de yapilabilir. Brel'in 20 yasina kadar cok yogun bir Katolik egitiminden gectigi, bunun kadinlara bakisini ister istemez etkiledigi de iddia edilir. Bir de sarkilarindaki kadinlar Brel'i hep aldatir, ya da terk eder. Oysa gercek hayatta tam tersi vuku bulmustur. Ama yine ayni Brel unlu Ne me quitte pas sarkisinda sevdigi kadina "Birak, kopeginin golgesi olayim" diye seslenecek kadar da kadin karsisinda egosunu bir koseye birakmakta bir sakinca gormemektedir. Dikkat cekmek istedigim tum bu karmasik ruh hali. Genelleme yapmadan acaba cogu erkek icin bu ruh hali gecerli midir diye sorulabilir mi?

erkeklerin kadınlardan bekledikleri şeyler.Bir bebek gibi bağlanan sizsiniz.Ve kanatlarınızın altında kendimizi güçsüz hissetmemek için kaçan da biz.Asıl bizim hayallerimiz ,yapmak istediklerimiz var ama siz hep elinizin altında bir kadın olsun istediğiniz için geleceği düşünmeye başlarsınız.O zaman işin iç yüzü belli olur ve tasımızı tarağımızı toplar sizi hayallerinizle başbaşa bırakır kaçarız.Erkekler yerleşik bir hayatı sever,herşey düzenli olsun her an onu evde bekleyen bir kadın,sıcak bir yuva,sizi bekleyen sıcacık yemekler,gece de rahatlamak.İşte tüm hayatınız bununla sınırlı aslında değilse bile sadece kendiniz istersiniz gelişmeyi.Sevdiğiniz kadın birşeyler başarıyorsa hergün,kendini geliştiriyorsa korkarsınız.Ben öyle değilim diyen çok insan tanıdım.Hepsi de aynı çıktı.Biz sizi kısıtlamayız siz asıl bizi kafese sokarsınız flört etme aşamasında bile.Erkeksiniz ya! te Allahım...

guzel demis

düşmanımın düşmanı dostumdur(?)

erkek ve kadın ... herkes bir takım kategorizasyon yapıyor, kalıba sokuyor. acaba bu kadar basit yaratıklar mıyız? çok kompleks de olay biz mi çözemedik?

kimse kendini bile tanımadan başkasını tanımlıyor. başkalarının aşkıyla başlamalı hayatımız. başkalarının düşünceleriyle değil

hamiş: düşmanımın düşmanının düşmanı düşmanımdır

brel inanılmaz bir müzisyen olmasına rağmen, ulaşılabilecek bir çok noktaya vardıktan sonra bile, o içinde ki; çirkinliğinden kaynaklı(bence çok yakışıklı bir belçikalıdır, hele de olimpia konserinde "ne me quittes pas" ağlayarak söylediği o bölümde.) ancak onun en büyük zaafı babamdır sözü önemlidir. fırıncı bir katolik olmaktansa, dinsiz bir müzisyen ve sinema sanatçısı olmayı tercih etmiştir.

brel frenc dünyasının yetiştirdiği en iyi müzisyenlerin başında gelir. insansı müziği, her daim farklı algılanabilme yetisi, bunlarla birlikte, brelin kadın sevgisi, kadın nefretinden besleniyordu. bunun kabul etmek gerek, ancak garipsememeli, başka türlü bir san'at egosu tatmin olamazdı. bu arada kadınların erkekleri ellerinde tutma inadı halen yok mu sanki.

Bu kadar yorumun yanında belki yüzeysel kalır ama; Bir kadını sahiplenemeyen erkeğin kendi egoları için son çırpınışları gibi şu sözler.

kadınlar kendilerine sığınabilecekleri bir sahip mi arıyolar

temelde kadınlar ve erkeklerin arasındaki yaşamsal fark; bir tarafın gücü elinde tutmaya çalışması (erkek) diğer tarafın ise bu gücü yönetme isteğinde olması (kadın) değil midir?

Kadınlar sadece tehlikeli rakiplerimizdir .

erkek olabilir miyim farkında olmadan?

Ama hiç dile gelmemiştim. Çok güzel özetlemiş bence. Ben bu kadar güzel anlatamazdım.

casus olmak istiyorum. Arada haber de taşırım. Kazanmamalı hiç bir kimse.

doğru demiş.

onun yanında kalmak istediğiniz hissini onda uyandırmanız kuvvetle muhtemeldir. ama, içten içe gitmek isteğini de içinizde duyuyorsanız, bu sinsiliktir. asıl düşmanlık bu değil midir?

barışalı uzun yıllar oldu.

sonrası sigara barış çubuğudur netekim...

ne işe yararki kadın?

peki neden kadınlardan korkan yada nefret eden birisi bu kadar guzel aşk şiirleri yazar?

erkekleri değilde sadece kendini anlatmış bence...

Kimse kimseye asla sahip olamaz. Bu mümkün değil, ne kadın erkeğe halkalar takarak ne erkek kadına bir yerini takarak sahip olabilirler birbirlerine. Kısa süreli duraklamalar vardır evet katılıyorum ama sadece erkek için değildir bu küçük molalar. Sadece erkek değildir özgür bir yabani at gibi dağ bayır dolanmak isteyen, yelelerini savurmak isteyen.

Kimse bir başkasının boyunduruğu altında olmaktan hoşlanmaz. Genellikle tabii bu yazdığım ve evet genelleme... Kadınların, erkekleri sığınacak liman gibi gördüğünü düşünen, onları zavallı aciz yaratıklarmış gibi gören fikri anlamam mümkün değil. Yok mu böyle düşünen kadın, var elbette ama bunu bir çok sebebe bağlayıp, konuyu dallandırıp budaklandırabiliriz. Misal ekonomik özgürlük, fiziksel gücün diğerine kıyasla az olması, toplumun bakış açısı vs. Bu gibi şartlanmalarla yetişen ve önce baba ocağı, sonra koca kucağı tarzında fikirlerle aşılanarak büyütülen, kişisel güvenini yitirmiş ya da yitirmek üzere olan, kendi ayakları üzerinde durmanın hazzını yaşayamamış küçük kadınlar muhakkak ki daha güçlü olan (ya da görünen) modeli, sığınak ya da tutunacak dal gibi görmeye başlayacaktır. Sahiplenilmek duygusu, kendi başına kaldığında vahşi hayvanlarca parçalanacağı öğretilmiş her canlının ihtiyaç duyduğu bir duygu olmalı...

Erkeklerin sahiplenilmek istemediği gibi bir sonuç da çıkmasın tüm bu tartışmalardan. Erkek de anne modeli arayabilirler hayatlarında kimi zaman, o sıcaklığa alışmış, o sahiplenmeye alışmış olanları yok mu? Var elbette ve de bu tip durumlar da diğerinde olduğu gibi tartışmaya açık.

Kadınların nihayi amacı çocuk doğurmaktır, bu içgüdüseldir diyenlere de şaşırıyorum. Bir erkeği tabir edildiği şekilde "kafeslemek", damızlık olarak kullanıp içgüdüsel ihtiyacı olan çocuk doğurma eylemini gerçekleştirmek için araçmış gibi görmek vs, bu gibi dertleri olan kadınların olması, tüm kadınların aynı minvalde yaşadığını ya da düşündüğünü ispatlamaz...

Tüm erkekler de göçebe değildir. Herkesin hayalleri var evet, herkes seçimlerinde pişmanlıklar yaşayabilir ve de gerçekleştiremedikleri hayalleri için hayıflanabilir. Fakat "Ben aslında pilot olmak istiyordum" diyen bir erkek, evlendiğinde ya da birine bağlandığında hayallerinden pat diye vazgeçiyorsa bu onun hatasıdır. Ya da bir kadın " Manken olacak kadındım, evlendim çocuk doğurdum. Benim ne işim var burada, bu adamla?" diyorsa bu da onun hatasıdır. Kim diyor ki birey olmaktan vazgeçin birisiyle birlikte olunca. Her iki cins de cins işte...

Neyse uzun lafın kısası kimse kimsenin düşmanı değildir, herkesin düşmanı kendi içinde...