Aşık olma deneyimi, güdüseldir. Önceden planlanmış bir şey değildir. Normal karşı cins ilişkisinde oluşur. Beslenebilir, engellenebilir, desteklenebilir veya bastırılabilir ama asla bilinçli bir tercihle oluşmaz. Ömrü kısadır (genellikle iki yıl veya daha kısa) ve insan denen varlık için, Kanada kazlarının çiftleşmesini sağlayan dürtüden pek farklı değildir.

Aşık olma deneyimi, kişinin sevilme ihtiyacını geçici bir süre karşılar. Birinin bize değer verdiğini, hayranlık duyduğunu ve bizi takdir ettiğini hissederiz. Duygularımız, karşımızdaki kişinin bizi herşeyden daha değerli tuttuğu, zamanını ve enerjisini bu ilişkiye odaklamaya hazır olduğu hissiyle kabarır. Bir süre için - ne kadar sürdüğüne bağlı olmaksızın - sevilme ihtiyacımız karşılanır. Sevgi depomuz dolar ve dünyayı fethedebileceğimizi hissederiz. Hiçbirşey bize imkansız gelmez. Birçok kişi, sevgi depolarının ilk kez dolduğunu hisseder ve çoşkuları had safhadadır.

Bir süre sonra o bulutların tepesinden gerçek dünyaya ineriz. Eşimiz baskın sevgi dilimizi konuşmayı öğrenmişse, sevilme ihtiyacımız karşılanmaya devam edecektir. Ama eşimiz sevgi dilimizi konuşmuyorsa, depomuz zaman içinde boşalır ve yine sevildiğimizi hissedemez hale geliriz. Eşimizin bu ihtiyacını karşılamak, bizim için kesinlikle bir tercihtir. Eşimin sevgi dilini öğrenir ve sık sık konuşursam, sevildiğini hissetmeye devam eder. Aşık olma deneyiminin tutkusundan kurtulduğunda da o günleri özlemez, çünkü sevgi deposu dolu kalır. Ama onun baskın sevgi dilini öğrenmemişsem ve konuşamıyorsam, o çoşkunluğu geçtiğinde, ihtiyaçları karşılanmadığı için eksiklik hisseder. Boş bir sevgi deposuyla yıllarca yaşadıktan sonra da muhtemelen aşık olacak başka birini bulur ve yeni bir döngüye girer.

Gary Chapman (Beş Sevgi Dili – s. 166-167)