belli bir süredir içinde bulunduğum ama pek direnmediğim bir koşturmaca var. her şeyi baside indirgeyip çözebilmek varken, bu şekilde el kol bağlı oturmayı kendime de yediremiyorum aslında. tek istediğim şeyin, hiçbir şeyin değişmediği bir düzlem olduğunu hayal ediyorum. sonrasını sorgulamıyorum bile; bu inişli çıkışlı, kavgalı gürültülü gidişat beni baya yordu zahir.

yaklaşık 3-4 aydır, sadece tavana bakıp müzik dinlediğim veya uzandığım bir gün bile olmamıştı ki, bir takım olaylardan sonra kendime ancak zaman ayırabildim. kitap okumak zaten hak getire, seyahatlerde alışkın olduğum kitap okuma işi normalde aklımın ucundan bile geçmiyor. felsefeden anlamam, steppenwolf'u dahi anlamadım. varsa yoksa fotoğraflarına bakayım yani.

uzun lafın kısası, bu -kısmi- uzun hayatımızın ne kadar niteliksiz geçtiğini hiç bir yerine dokunmadan izliyorum ve geleceğimi her insan gibi merak ediyorum. yani paylaştığın kişiler de önemli eyvallah, yaptığımız şeylerin ne kadar "coşkun" olduğunu saymıyorum. sadece biraz olduğu gibi gitse her şey, değişmese. gayet güzel olabilir-miş.

spor yaparak, bilgisayarla falan ilgilenerek yazı yazmayı erteliyorum ve köreltiyorum. bu konuda da ne yapabileceğimi gerçekten bilmiyorum. rahatlamanın en önemli etkiyenlerinden biri olan yazı yazmayı, bu kadar kolay kaybetmemeyi umuyorum. yazı yazarak rahatlayabilen ve kendini anlatabilen herkese selam ederim.

gelecek ile ilgili çok da kaygım yok aslında, klişe olanlar dışında. çünkü biliyorum ki insanoğlu kendi bokuna eninde sonunda saplanacak, batacak.

ha dizine kadar, ha boğazına kadar.