orta okulda özel bi tiyatrodaydım,
lisede gitara merak salınca orayı bırakıp okulun tiyatrosunda devam ettim.. geçtiğimiz sene ise "bizim tiyatro" adlı 25 senelik oluşumun içinde olaraktan "kafakağıdı" adlı oyunda oynadım.. şimdi beklemedeyim..
bunun dışında evime 15dakika mesafedeki şehir tiyatroları üsküdar müsahipzade celal sahnesinin kaymağını yiyorum tabii..
ﻛ€)@

ben ilk okuldan beri cok severim... hatta ilk sahne deneyimimde meyvekler tiyatrosu gibi bişi yapmıstık ben artmuttum(gülmeyin) sonra mrs doubtfire oldum.. tiyatroyu hep sevdim festivalleri kjacrmam ama kültürüm oldugu söylenemez. okumuz yazmıs degilim asla... aslında egitimimi alsam iyi bir oyuncu olabilir myidim? hep merak etmisimdir????
amator gruplara mı girsem ne? roulette alsanıza beni siz ya

meyvekler tiyatrosu olmaz tabi meyvişti onlar meyvoş da olabilir mayhos degillerdi ama armut yaa... :) bari elma olsaydım

aram pek iyi degil acikcasi. ben avrupa ve uzakdogu filmi insaniyim. gecen hafta ankara buyuk sahne'de ferhat ile sirin izledim, cok guzeldi, "ulan ben niye surekli tiyatroya gelmiyormusum daha onceden" diyerek ciktim, ardindan yine film festivaline gittim.

butce meselesi biraz acikcasi, ve de hobiler. butcemi sinemaya ayiriyorum, tiyatroya birsey kalmiyor. gitmek lazim ama, lazim.

akan sular durur...
izlemeye de oynamaya da bayılırım,ufak çaplı bir oyundada oynamıştım
bu işi meslek olarak yapabilmek en çk istediğim şeylerden biri ama ne yazıkki bizim ülkemizde sahne sanatlarına ilgi oldukça az ve bu sebepten dolayı biri bir yığın sanatçı aç

Hayatımın nerdeyher her döneminde tiyatro bir şekilde yer aldı.Ama izleyici ama oyuncu olarak.Seviyorum...

Erkek Adamın Erkek Sevgilisi Olur...:)

sahnede amatör bir urb görmek isterseniz, 2006 mart ayı sonunu bekleyiniz. ölmez sağ kalırsak oyun çıkacak, keyifli olcak.

son hasta olduğum oyun "bir anarşistin kaza sonucu ölümü" tavsiye ederim

prostat büyük dert

belediye ve okul tiyatrolarında görev aldım o sıralar bir çok oyunda görev alıyordum, benim için bir tutku olduğundan beni hiç yormazdı.Bir aralar çok mu abarttım bilmiyorum gerçekliğin sahnede olduğunu düşünüyordum, zaman geçtikçe hayat şartları mı nedir beni bu işten uzaklaştırdı o kadar tutkuluyken, şimdileri tiyatroya bile zor gidiyorum.

güzel şeydir
daha etkileyicidir
sinema bana yapay gelirdi, bir sahneyi bir milyon kere tekrarlama şansı, efekt.. v.b.
ama tiyatronun farklı bir enerjisi var, heyecanı var
lisedeyken ilgilenmiştim bir süre, ama pek yetenek yoktur bende. allahtan bizim reji grubu yetenekten çok çalışmaya inanıyorlardı :)

nabza göre :S

Gel de şarkı söyle

beri tiyatro kulubündeyim. hala öyleyim. çok zevkli bence..

geçen 5 senede biraz uzak kalsamda, şu an oyuncu bir arkadaşımın beni ikna etmesi sonucu İDT oyunlarına gitmiyor olsamda tiyatroyu severim. İzmir'de olanlar için DEÜ GSF Sahne Sanatlarının oyunlarını takip etmelerini önerebilirim.(Barış hocaları rejiyi o yapıyor genelde, Broadway'
in bir küçüğü mübarek:D)
"Bir ara metin yazarı olacağım ben diye girdiğim dramatik yazarlık mıydı neydi hatırlamıyorum o bölümü kazanmadığımıda ayrıca seviniyorum:D"

neden seviniyosun? ilginç...

Anadolu İletişim Sanatlarına girdim. Yine reklamcı oldum, yine reklamcı olacaktım.

oynadım.güzel sanatlar denedim olmadı.torpil dönüyor ya.parayı veren düdüğü çalar misali.artık yapamam mezun olup aptal bi bankada çalışıcam.iğrenç...

Seviyorum, izliyorum, oynuyor(d)um...

Pandora, açma yavrum kutuyu!

Saçma okul piyeslerini saymazsak hiç tiyatroya gitmedim. Bir kere Yıldız Kenter'in bir oyununa gideyim dedim bilet fiyatı biraz pahalı geldi gidemedim. Daha çok sinemayla haşır neşirim.

İşte böyle

yaşamın ta kendisidir. şöyle birgününüzü sadece insanları izlereyerek geçirin. gülmeden ağlamaya, sinirlenmelerden korkulara, şaşırmadan farkında olmaya kadar çeşitli duyguları gözlemleyin. ve tabi bu duyguların hangi gerekçelere göre şekillendiğini. sahne insanları da bu hallerimizi derleyip, çeşitli konularla işleyerek bize sunuyorlar yani bizi bize gösteriyorlar. tarihteki en eski sanatlardan birisidir tiyatro.ilkel çağlardan günümüze, içinde bulunduğu dönemin koşullarıyla evrilerek gelmiş ve gelişmiştir. tabi şu an dünyadaki ve özellikle Türkiye'deki yeri ve değeri tartışılır. özellikle imkanı olup ta gitmeyenler çok şey kaçırmaktadırlar fakat haberleri yoktur. neyse şimdi burada dallanıpbudaklandırmanın da anlamı yoktur. olayın içinde olan bilir tiyatro aşktır...

türkiye cumhuriyetinde pek çok sanat gibi tiyatroda devlet politikası olmak ZORUNDADIR. devlet senfoni orkestralarının, opera ve bale'nin, devlet tiyatrolarının fiyatları, özel bir toplulukla kıyaslandığında simit parası gibi kalmaktadır. cumhuriyetin ilk yıllarında Atatürk'ün kültür politikası ne yazık ki günümüzde devam ettirilmemektedir. Londra'da hafta içi bir gün katılabileceginiz 600 civarında sanat etkinliği bulunmaktadır. sözde dünyanın sanat başkenti olmaya aday olan istanbul'un rakamlarını vermek bile anlamsız.
bu ülkenin insanı batı kültürüyle yoğurulmamıştır. kültür politikasının kesintiye uğraması yüzünden arabesk ve oryantalist etki altında nesiller yetişmiştir. bunula birlikte günümüzdeki"kültürsüzleştirme" politikası tüm hızıyla devam ediyor. televizyonda skeç yapanları tiyatro oyuncusu ilan ettiğimiz bir cehalet içindeyiz.
yaratıcılıktan uzak, devlet tiyatrosunun paslanmış tiyatro anlayışına bağlı bir kısır döngüde kendimizi kandırıyoruz.
günümüz yaşam ritmi oldukça hızlı, buna karşın tiyatroya gelen seyirciyi harekete geçirmek yerine onlara şekerleme yapma fırsatı verecek ağırlıkta, dünyanın artık yüzüne bile bakmadığı reji yorumları sunuyoruz.
böyle bir ortamda "tiyatroyla ilgilenelim arkadaşlar" demek ne kadar mantıklı?

tavsiye yoluyla kimse tiyatroyla ilgilenmez genellikle. mantık olarak bir konuya ilgisi olan birey, konuyla ilgili diğer önermelere açıktır. ancak hiç ilgilenmediği bir alana sevk etmek başlı başına bir iştir. bu ancak eylemle gerçekleşir sözle değil. bırakın toplumun sıradan bireylerini sanatçıların diğer sanat dallarına saygısı bile yok. oyunculuk bölümünden mezun olup, bir kez bile senfoniye, operaya gitmemiş insanlar var bu ülkede.
sanat eğitimi almış birey bu tarz davranışlar içindeyken, okulda müsamereden öteye gitmeyen oyunlarda rol almış, müzik dersinde soprano fülütle dağ başını duman almış türküsünü çalmış insanların ne gibi bir ilgiye kapılmalarını bekliyoruz?
bir sabah uyanıp "tiyatroyla ilgilenmeliyim" demelerini beklemiyoruz her halde...

sanat birey için bir ihtiyaçtır. bizim ayıbımız insanlarda tiyatroya gitmemenin verdiği eksikliği yaşatamamamız...

ben tiyatroyu severim yani izlemesini saolsun erkek arkadaşımda sever arada bir gideriz ama bazen anlam veremediğimiz oyunlar olduğunda insan soğuyor
ama gidilmesi gerekir fraklı bi dünya gerçekten...

yaptığımız herşey çok mu mantıklı sizce? "tiyatroyla ilgilenelim arkadaşlar" gibi bir önerinin ne zararı olabilir ki yahu?

sizin söylediğiniz "sanat birey için bir ihtiyaçtır. bizim ayıbımız insanlarda tiyatroya gitmemenin verdiği eksikliği yaşatamamamız..." da en az mantıksız bulduğunuz diğer söylem kadar samimi! rahat olun...

Atatürk kültür merkezindeki oyunlara gidiyorum, şehir tiyatrolarını hiç sevemedim, en son ful yapraklarına gittim ve daha önce hiç yaşamamış olduğum aşkın ne olduğunu oyunda herkesin anlattığından daha iyi bana anlatıldığını gördüm, diyorki; karşımızdaki insanı önce fiziksel değerlendiririz ve ona hiç sormadan kendi ruhumuzu onun bedenine yerleştiririz, ondan izin almadan belkide onun bedenıne ruhumuzla tecavüz ederiz, ve ondan hep bir cevap bekleriz,ama ondaki senin görmek istediğin kendi ruhundur, aşk bu işte aşk... bu işte . duygularına ve kalemine teşekkürederim civan canova!

kesinlikle doğrudur. "insanlara rahatsızlık vermeden". sorunsal burdan ortaya çıkıyor. ben işin biçiminden şikayetçiyim, içeriğinden değil.
rahatsız olduğum "sanat çok önemli bir şeydir arkadaşlar" gibi kilşe tabirler. her sant dalının kendi dinamikleri, kendi seyircisini oluşturmaz mı? örneğin antik yunanda dinsel tören olarak başlayan tiyatro dönem insanının dinsel gereksinimlerini karşılamaz mı?
ya da roma'daki tiyatro gösterileri pragmatist devlet anlayışının halk üzerindeki etkisi değilmidir? ya ortaçağ? isa ve öğretilerinin cahil halk tarafından daha iyi kavranması için yapılmamışmıdır?
her toplum ve çağın estetik gereksinimleri belli bir kalıp içinde gerçekleşmiştir.
türk tiyatrosunun sorunu bu tür bir gereksinim yaratamamaktır.
bunula birlikte bu ülkede tiyatro seyircisinden çok tiyatro kursiyeri var. izlemekten çok katılma meraklısı bir toplumuz. bununda kökeni geleneksel türk tiyatrosundaki köy seyirlik oyunlarına dayanıyor. madem böyle bir geleneksel kültürümüz var, neden seyircimizi köklerinden yakalamıyoruz?
emin olalım ki didaktik "ormanları koruyalım arkadaşlar" söylevlerinden daha yararlı olacaktır.

4 yıldır üniversitede amatör tiyatro topluluğundayım..
verdiği heyecan apayrı..

Yazarından yönetmenine,ışıkçısından sahne amirine,dekorcusundan müzikçisine en fazla da sahnenin tozuna sevdalıyım...İyi bir izleyici, amatör bir oyuncuyum...

her ne yaparsan yapayım vaz geçilmezimdir tiyatro...

alkışlarla yaşıyorum

ve oyuncunun bir amacı olmadığı sürece tiyatro bir takım kişi ve kurumlara araç olmaktan öteye gidemeyecektir. bunun ülkemizin sosyal ve ekonomik yapısı ile ilgili gerçekci bir şekilde belirtilmeli : bundan otuz sene öncede herkes doktor, mühendis ya da hukukçu istiyor ve bunun mücadele ediyordu, şimdilerde ise ''alaylı'' yaklaşımlarla önüne oyunculuğa soyunuyor. elbette burada herkesi töhmet altında altına sokmak adaletsizce olur fakat ne yazık ki oyunculuğa, şarkıcılığa, grafikerliğe, müzisyenliğe bunca hücumun altında yatan nedenleri herkes ufakta olsa biliyoruzda açıkca söylemekten çekiniyor muyuz? burada babil kulesi dikiliverilen popülizmün ve kapitalizmin hunhar pençeleri sanat adına pençeleri her yere geçirmeye çalışıyor. sırf bu yüzden önümüzde kalitesizliğin yarattığı bir ilgisizlikten söz etmek acımasızlık olarak anlaşılmamalı.

zannımca gündelik hayatın içerisinde zaten yeterince ve hatta zaman zaman fazlaca oyuncu var ve gerçek bir oyuncuyu burada tespit edebilmenin önemi büyük ; gerçek oyuncu gündelik hayatta oynamıyor..

ama keskince belli olmayan büyük bir çoğunlugun tiyatronun amacına inandığını inlemek hayalperestlik bence ve bence bir çoğu kişisel çıkarlarını amaç ediniyor kendine bu yüzden de ortada bir amaçtan ziyade kullanış, bir tüketiş var. ne yazık ki !

tiyatro dediğimiz olayın gerçekleşmesi için teknik olarak gerekenler basittir aslında ; bir oyuncu, bir izleyici ve bir sahne.. oyuncu eylemin içerisinde olduğu sürece bu bir tiyatrodur. sonradan işi içine tanımlar, tanımlar, tanımlar girer. termilojinin içerisinde boğulursunuz. absurd ve avent-garde'ı ayırmakta zorlanır, dadaizmle futürizmi, gerçeküstücülüğü ayırana kadar kılı kırk yararsınız. ta ''mitolojik cağlar'' diye nitelendirdiğimiz o olimpos devresinde bile var tiyatro. dünyanın en eski sanatlarından biri. tiyatronun kökeninde trajedilerin, trajedilerin kökeninde de ditrambos oyunlarının , dolayısıyla dionistik zevk törenlerinin olduğunu, bunun da çok eski cağlardaki fallus ayinlerine dayandığı savunur - george thomson- zaman içerisinde evrilerek günümüz cağdaş epik tiyatrosuna kadar ulaşan geçtiği evreler, klasik, romantik ve son olarak gerçekci ana başlıkları altında toplanabilir. tabi bu başlıklar coğaltılabilir. örneğin ; dışavurumculuğu çoğumuz bir resim sanatı akımı olarak biliriz ama tiyatro da bu akımdan etkilenmiştir.

günümüz türk tiyatrosu da ; meddah, gölge oyunu ve orta oyunu temellleri üzerinde oluşur. ayrıca tiyatro o kadar geniş bir konudur ki daldan dala atlayarak geniş bir çizelge yakalanabilir. tiyatro için yaptığım kısa tanımlamayı bir kenara bırakıp asıl olan soruya dönecek olursak ; hayatın kendisi bir oyun değil midir? bir ara düzenli izleyici guruhu içerisindeydim lakin şartlar, mekanlar ve insanin uğraşları değiştikce tiyatrodan uzaklaşıyor, kanımca.

tiyatro gibisi yok ama yeteri kadar gösteri olmuyor hele kırsal kasimde yaşıyorsanız senede ancak 1-2 kere gidebiliyorsunuz.........

ama yazar/yönetmen olmak isterdim, yazı işini bir şekilde kıvırabilirim sanırım da, yönetme hadisesine fransızım, ama denemek isterdim...

ama yazar/yönetmen olmak isterdim, yazı işini bir şekilde kıvırabilirim sanırım da, yönetme hadisesine fransızım, ama denemek isterdim...

Tiyatro,insanı insana insanla anlatan biricik sanat dalı.bize yaşamın tüm giriftliklerini anlatır.tiyatro sanatı insanı,daha da insanlaştırma eylemidir.yaşam biçimi deniyor.evet gerçek ten çok doğru.tiyatro ilk insanla birlikte var olmuş, teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin son insanlada var olacaktır.oyun oynamak insanın korkularını sağıtır ve onu özgürleştirir.iyi ki insanım iyi ki tiyatro var.ve ben iyi ki tiyatrocuyum ne güzel...