Yine de bana yaşattıklarına teşekkür etmeliyim...
kısacıkta olsa beni daha saf ve yıpranmamış olduğum yıllara götürdün. belki ama belki o büyüyü yeniden yakaladım dedim...
keşke bana dürüst olsaydın, gördüm ve beğenmedim...kısa ve öz...
bense senin yerine koyarak gecelerce huzur içinde uyudum, yorganımın geri kalanına sarılarak. sevmek...bir insanin sevgisini sunabilmesi, kendini ifade edebilmesi, aşkin kokusunu ve rengini bilmesi, derin bir eğitim, koca bir yürek ve yaşam boyu süren emek ister ki, ya cahillikten, ya tembellikten, ama en çok da korkaklıktan, bunu basaranlarin sayisi çok az dır...
ben korkak, cahil yada zayıf değildim. ama kocaman bir yüreğim var...belkide fazla kocamandı...o kadar ki, dokunacak kadar yanında durmana rağmen farkedemedin...
sadece seni çok sevmek istedim. bilmem belkide sevgiye açım. başka türlü sevmek bilmediğim içinde özür dilerim. çünkü belki demiştim herkes benim sevgimi kaldıramaz diye.
bana sakın yanlış anladın deme, ben ne olduğunun farkındayım canım...
yine de o öyküdeki gibi... darılma bana bunları yazdığım için...
erkek arkadaşının yonjasında seni görünce çok dokundu ve yazdım işte...
kendine iyi bak, dönünce belki ararsın belki görüşürüz...